CHP'nin genel başkanlığına oturan Kemal Kılıçdaroğlu'nun benim için büyük bir düş kırıklığı olduğunu söylemeliyim.

MYK seçimlerine kadar "yine de son anda bir sürpriz yapacak" diyordum.
Meğer Kemal Bey'in sürprize hiç niyeti yokmuş.
CHP'de eski hamam eski tas.

Önder Sav genel sekreterdi, yine genel sekreter.
Kemal Anadol ile Hakkı Süha Okay eskiden de vardı şimdi de var parti yönetiminde. Hem de daha güçlü biçimde.

21 Mayıs tarihli yazımda "Kemal Bey'in çevresine alacağı kişiler bizim gına getirdiğimiz kişiler mi olacak?
Örneğin Kemal Anadol, Hakkı Süha Okay kişi hak ve özgürlükleri konusunda eski sözlerini mi tekrarlayacak? O zaman niçin CHP'ye oy vereyim" diye sormuşum.

O sırada belli değildi ama Süheyl Batum gibi ulusalcı bir akademisyen de parti meclisine alındı.

Hani dışarıdan birilerini alır diyordum ama açık fikirli halka ulaşmada CHP'ye ön ayak olacak birilerini getireceğini umuyordum.

Ne gezer!

Kemal Bey Deniz Baykal'ın 2.0 versiyonu gibi.

Gürsel tekin'in yeniden İstanbul il başkanlığına gönderilmesi ve adeta kendisine "işçisin sen işçi kal" denmesi de CHP'den bir şey olmayacağının kanıtı gibi.

Şimdi daha iyi anlaşılıyor ki Önder Sav bu operasyonu kendi gücünü ayakta tutabilmek için yapmış. Örgüt zaten kendi denetimindeydi şimdi de öyle.
Eskiden genel sekreterdi şimdi de öyle.

Kemal Bey partiye taze kan getiremedi ne yazık ki.
Bundan sonra da ne olacağı meçhul.
Çünkü Kemal Bey'in Kürtler konusunda, asker konusunda Aleviler konusunda, Ermenistan konusunda, diğer etnik azınlıklar konusunda söylediği hiçbir yeni sözcük yok.

O zaman yeniden soruyorum:
Niye CHP'ye oy vereyim?

Metin Gülbay
1.6.2010